Ég ætla að hlaupa hálfmaraþon í Reykjavíkurmaraþoninu og í þetta sinn vil ég styðja við Endósamtökin.
Samtökin gegna mikilvægu hlutverki þegar kemur að fræðslu og stuðningi fyrir konur með endómetríósu, sjúkdóm sem margar glíma við án þess að fá greiningu í mörg ár. Meðalgreiningartíminn er 7–8 ár, en hjá mér tók það heil 17 ár frá því ég leitaði fyrst til læknis vegna verkja.

Einhvern tímann á þessu tímabili nefndi ég meira að segja við kvensjúkdómalækni að það sem ég hefði lesið um endómetríósu passaði við mína upplifun. Hún sagði að það væri í tísku að vera með endó því það hefði komið einhver grein í blaðinu um þetta. Þar með sópaði hún þessu alveg út af borðinu og ég átti bara að læra að lifa með þessu. Í annað sinn var heimilislæknir sem vildi ekki skrifa upp á pilluna og þegar ég sagði að þetta væri það eina sem hjálpaði mér eitthvað varðandi verki þá sagði hún að ég þyrfti "bara að vinna í kvíðanum varðandi þessa verki" og það var eftir að ég var komin með greiningu. 

Ég hef allskonar sögur tengdar skilningsleysi og einnig sögur um það þegar ég hef þurft að láta sækja mig hingað og þangað þegar ég var of verkjuð til að komast sjálf heim. Það eru því allskonar veggir sem fólk lendir á þegar kemur að endómetríósu og maður upplifir stundum að fáir vilji skilja hvaða áhrif þetta getur haft á líf einstaklinga.

Ég er heppin að geta hreyft mig og hlaupið en það geta ekki allar konur með endómetríósu. Þess vegna ætla ég að hlaupa fyrir þær sem ekki geta hlaupið og til að styðja við Endósamtökin, svo þau geti haldið áfram að vaxa og sinna sínu mikilvæga starfi.