Nú er liðið rétt um ár síðan elsta barnið mitt fór í aðgerði við Endómetríósu. Lífið er vissulega betra hjá henni en þetta er ekki fullkomin lækning og það eru enn dagar, margir dagar í röð, þar sem henni er kippt út úr lífinu og hún einangrar sig á meðan verkjakastið gengur yfir. 

Það er svo mikilvægt að Endósamtökin fái að hafa sterka rödd svo fólk viti af því að þessi sjúkdómur sé til. Við fórum til lækna eftir lækna og hún var greind með allskonar óþol  og ofnæmi fyrir mat, en aldrei var minnst á endó. Sem er alveg galið. 

Það var ekki fyrr en mágkona mín greindist og fór í aðgerð að hún talaði við okkur og sagðist viss um að Inga Vildís væri með sama sjúkdóm sem svo kom í ljós að var rétt hjá henni.