Það þykir eflaust ekki merkilegt að miðaldra kona ætli í göngutúr, en fyrir mig er þetta stórt skref. Ég tek þátt í Reykjavíkurmaraþoninu í fyrsta skipti og ætla að fara 10 km. Ekki  til að setja met eða keppa við neinn, heldur í minningu systur minnar og pabba. 

Þegar systir mín greindist með krabbamein leitaði hún til Ljóssins. Þar fékk hún stuðning, skilning og hlýju á erfiðum tíma. Ljósið var staður þar sem hún gat mætt fólki sem skildi reynslu hennar og fengið styrk til að takast á við þær áskoranir sem fram undan voru. Þegar vinnuveitandi minn hvatti starfsfólk til að taka þátt í Reykjavíkurmaraþoninu í ár var ákvörðunin því auðveld. Ég mun, ásamt um 70 öðrum starfsmönnum Avians, taka þátt og um leið safna fyrir Ljósið, svo það geti áfram stutt fólk og fjölskyldur sem standa frammi fyrir krabbameini.

Með hverju skrefi mun ég hugsa til systur minnar og pabba, styrks þeirra, æðruleysis og þess hugrekkis sem þau sýndu í veikindum sínum. Hraðinn skiptir mig engu máli, ég mun líklega  frekar rölta en hlaupa þessa 10 kílómetra. Það sem skiptir máli er ástæðan fyrir því að ég legg af stað, sem er þakklæti fyrir það skjól sem Ljósið var systur minni þegar hún þurfti mest á því að halda.   

Ef þú hefur tök á að heita á mig eða leggja söfnuninni lið, þá er ég afar þakklát.

Takk fyrir stuðninginn.